Een avond met het Twents Songschrijvers Gilde bij Podium Paco Plumtrek.

Almelo, 2 november 2019

Het Twents Songschrijvers Gilde is een verbond van singer/songwriters
uit Twente en omstreken. Het Twents Songschrijvers Gilde organiseert en programmeert
optredens op Twentse podia, evenementen en festivals.
Deze avond bestond uit drie optredens van vier grote talenten (twee solo en een duo)
met elk een set van 30 minuten, op het podium van Paco Plumtrek.

Oscar Rodenburg is een jonge pianist en liedjesschrijver uit Enschede.
Hij zingt in verschillende talen en kreeg de jazz met de paplepel ingegoten
en speelt daarnaast in verschillende bands.
 

Zijn optreden bestond uit zowel eigen nummers (TLS en Spend Some Time
- "Weet iemand hoe dit eindigt? Nee? Dan stop ik er gewoon mee")
als covers (Louis Armstrong's What A Wonderful World en De Veerpont van drs. P).
 

En als toegift (dankzij de inspiratiethee) de zowel in het Frans als Engels
gezongen jazz klassieker Fly Me To The Moon.
 

Robin Yerah is een muzikaal multitalent die eclectische en meeslepende R&B schrijft,
produceert en uitvoert. Hij maakt veel gebruik van elementen uit de genres jazz, funk en hiphop.
Na het uitbrengen van zijn ‘Baby Birds’ beattape en meerdere live videos,
vergaarde Robin al gauw een internationale reputatie als begaafd producer en performer.
 

Hij speelde vanavond eigen nummers, solo op elektrische gitaar.
Van Wait (over dingen die je wilt bereiken), via Fly (over vrijheid, geschreven voor Bevrijdingsdag)
tot Reality (over hoe je dromen in het echt wilt zien).
 

Ook hij ontkwam niet aan een toegift, maar dan op piano,
het samen met een Mexicaanse vriend geschreven nummer, Sunlight.
 

Tot slot was er het duo Stichting Literaire Aktiviteiten -met een k- Almelo (SLAA),
met de twee uit Almelo afkomstige HKU (Utrecht) studenten Ruben Nosaehi
(o.a. de Geldwolven) en Madelief Lammers (o.a. Pathologisch Pentatonisch).
Ze zijn aan elkaar gewaagde liedjesmakers, die vermakelijke muzikale experimenten
op gitaar, piano, viool en tweestemmige zang niet uit de weg gaan.
 

Na het nummer Contrabas het nummer Alles Op De Grond, geïnspireerd op het nummer
No Go Zone, van New Wave, waarin alles juist omhoog gegooid wordt.
Wat later volgde Mijn Smaragd, dat aanvankelijk geïnspireerd was op
het nummer Diana van Lucky Fonz III en Kempi.
 

Ook dook er een tweetal namen op in hun eigen composities, te weten Lieve Igor
(waarin een muzikant 'kapot wordt gemaakt') en het nieuwe Bart Soeters.
 

Tot slot nog twee educatieve nummers: Architectuur en Pointillisme, waarna
de toegift in de vorm van Pink Bullets van The Shins de definitieve afsluiting van de avond werd.

Foto's: Bjorn van den Elst