Roos Rebergen bij Podium Paco Plumtrek

Almelo, 17 oktober 2015

Op haar 16de stond het toen nog nauwelijks ontdekte talent Roos Rebergen
met haar band Roosbeef op de Inspiratiebron, dat kleine leuke Almelose festival
dat één van de voorlopers was van de aktiviteiten van Paco Plumtrek.
Nu, 10 jaar later, is Roos Rebergen groot geworden (net als Paco Plumtrek trouwens).
Roosbeef is door muziekblad Oor tot beste band van Nederland uitgeroepen.
Roos heeft 3 geweldige CD's uitgebracht, is een veelgeziene en gehoorde gast op TV,
en heeft inmiddels alle leuke zalen en festivals van Nederland en Vlaanderen bespeeld.
Na haar muzikale doorbraak in Nederland verhuisde ze naar Antwerpen.
Deze herfst staat ze o.a. op het Crossing Border festival.
Maar eerst speelde ze op het mooiste podium van Almelo, Paco Plumtrek.

Ze begon haar optreden meteen op piano, met nummers als Hersens ('ik onthou alleen maar onzin')
en het liefdesliedje Controleer Mij.

 

Dit werd afgewisseld met nummers op electrische gitaar, zoals Nu Jij Mij Niet
('Nu jij mij niet meer wilt zien omdat je mij zo graag ziet
').
 

Vanaf haar mobieltje of meegebrachte losse bladen droeg ze ook eigen werk voor
(gedichten en verhalen over o.a. een broer - zus relatie en een 'ezelsnaamman' uit Oekraine).

 

Roos was een van de vijf rockchicks die voor Poetracks een gedicht van
Harry Mulisch op muziek hebben gezet. Roos liet zich inspireren door een slotregel:
’Niet bang voor het ijzer maar bang voor de brug’
en zo ontstond het nummer Buitenboord.
 

Het op gitaar gespeelde We Hebben Alles bevatte grappige taalvondsten als
'Laat ons bidden voor de mensen met een auto met open dak, dat het maar een mooie zomer mag zijn'.

 

Het prachtig mooie 4 mei herdenkingslied Raak Me Aan, gaat over eens meisje dat in de oorlog leeft
en niet per se bang is om dood te gaan, maar wel bang is om onaangeraakt te blijven.
 

Speciaal voor de meisjes zong ze acapella het nummer Modemeisjes: 'Geef mij het voorbeeld,
zodat ik weet wat ik moet kopen / zodat ik ook niet meer wil eten / zodat ik mij ook kapot ga zweten'.

 

De avond werd afgesloten met een vrolijk liedje op piano: Sirene
(
't waaide niet eens zo hard die dag, 't waaide niet eens),
waarna ze het applaus in ontvangst kon nemen.

 

Oops, de CD's vergeten mee te nemen!
 

Foto's: Helmi Eshuis

Tekst: Paco Plumtrek
Voorpagina
Zie ook: http://www.pacoplumtrek.nl
 Begin van de pagina