Zaterdag 15 februari 2014:

De uit Bristol afkomstige Patrick Duff was oprichter en leadzanger van de
succesvolle Engelse alternatieve rockband Strangelove, waarmee hij voor
grote zalen in heel Europa stond en voor duizenden mensen op het Glastonbury
festival. Het kan raar lopen want zaterdag stond hij op het kleinste podium
van Almelo, Paco Plumtrek. Een uitverkocht optreden, dat dan weer wel.

Patrick Duff is een mysterieuze en poëtische muzikant van de
mooiste soort; en hij weet zijn diepe gevoelens en bijzondere
manier van leven om te vormen in prachtige liedjes.
 

Veel nummers kwamen van zijn recent verschenen album, Visions Of The Underworld,
waaronder Henry James, Thought Birds, Midnight Garden en Flowers On My Grave.
 

Dit keer waren er niet alleen bezoekers uit Almelo en omgeving, zijn fans 
kwamen uit alle windstreken: Groningen, Amsterdam, Zutphen en Noord-Brabant.
 

Zijn gitaarspel varieerde van jaren ’60 psychedelische feedback
(Thought Birds) tot ingetogen en opmerkelijk (No Man’s Land).
 

Terwijl zijn overigens goed verstaanbare zang bijna spiritueel getinte
eindes kende met herhalingen zoals bij The Old Man Dai en
No Man’s Land: “Walk in the shadow of the black snake”.
 

En zat hij op zijn praatstoel, dan kon hij minutenlang filosoferen over
zijn gevoelsleven (na zijn succesvolle jaren met Strangelove weer terug
naar ‘being a nobody’) en wat dat voor betekenis had voor zijn composities.
 

Omdat er toch een piano stond, speelde en zong hij daarop Song To America.
 

Als toegift nog twee covers, de van Johnny Cash at Folsom Prison bekende
Cocaine Blues en een unplugged uitvoering van Blackbird van The Beatles.
 

Met tot slot enkele stevige ‘riffs’ op zijn akoestische gitaar.

Tekst: Paco Plumtrek